| ..๐o+P_e_@_r+o๐...님의 프로필.๐O~PoP*EyE~O๐.사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
|
.๐O~PoP*EyE~O๐.---คนเราน่ะ พอทำดีกับใคร แรกๆเค้าก็เห็นว่าดี แต่พอนานๆไปมันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา--- 6월 11일 กลับมาแล้วจากต่างแดนกลับมาแล้ว ถึงมืองไทยตอน1นาฬิกาของวันที่11 อยากบอกว่าดีใจมากมายที่ได้ไป มานไม่เหงาอย่างที่คิดเว่ย สนุกดี วันๆ ตื่นเช้ามาไปทำงาน ตอนเย็นกลับบ้าน ไปซื้อของ ไปเที่ยว
หนุกหนานตามประสา บางวันก็มีเพื่อนต่างบ้านมากินข้าวด้วย ยิ่งอีตอนปาร์ตี้ บ้านกรูดูสำคัญมากมายทีเดียว จัดมานแต่บ้านกุเนี่ยแหละ -*- ได้ไปเที่ยวมาตั้งหลายที่ เงินทองที่ได้มาก็ร่อยหรอไปตามระเบียบ...แต่การไปเวิร์กครั้งนี้คุ้มจริงๆ มีความสุขมากๆเลย
ขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เราได้ไปเวิร์กครั้งนี้
ขอบคุณเพื่อนที่ไปเวิร์กทุกคนที่ทำให้ไม่เหงาและเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ ถึงจะมีบางตัว ปากหมาแบบไม่ไหวแล้ว แต่เมิงก็ทำให้กรูหัวเราะได้
ขอบคุณทุกคนที่นี่ที่เป็นกำลังใจให้และคิดถึงกันตลอด
เค้าก็คิดถึงทุกคนเหมือกัน
และตอนนี้เค้าก็คิดถึงเพื่อนที่ไปเวิร์กเพิ่มขึ้นด้วยล่ะ....
3월 9일 จาไปทำงานในต่างแดนไม่ได้เขียนให้ใครอ่านหรอกนะ แต่ระหว่างที่เราอยู่ที่ usa น่ะ ไม่รุ้ว่าตัวเองจามีโอกาสเล่นเนตบ่อยมั้ย เขียนไว้ให้คนที่คิดจาคิดถึงกันเข้ามาอ่าน เผื่อจาได้คลายความคิดถึงกันได้บ้าง หรือไม่ก็เขียนให้ตัวเองอ่านว่าก่อนไปน่ะเรารู้สึกอย่างไร และกลับมาเราจะมีทัสนคติที่แตกต่างไปมั้ย ตอนนี้ความรู้สึกมันก็ค่อนข้างป่วนนะ แบบว่าไม่รู้ว่าอยากไปรึป่าว ใจนึงก็อยากไป มันเป็นอะไรที่น่าลอง น่ารู้และน่าค้นหา แต่ใจนึงก็คิดถึงบ้านมากที่สุด ใจหายที่ต้องห่างเพื่อน ห่างพ่อ แม่และพี่ คนที่เราไม่เคยจากไปไหนไกลเกิน1เดือน เฮ่อ ชีวิตก็คือการเดินทาง คือสิ่งที่ต้องเรียนรู้และค้นหา.....เอาเป็นว่าจาทำทุกอย่างให้ดีที่สุดก็แล้วกัน อยู่ที่โน่นคงเหงาน่าดู เราจาคิดถึงคุณทุกคนที่รักเรา หวังดีกับเรา เราขอขอบคุณผู้อุปการคุณทุกท่านนะคะ ทุกคนที่รักเราช่วยส่งกำลังใจให้เราด้วยนะ
จักขอบคุณยิ่ง
แพรเองคับ 12월 13일 เพิ่งกลับมาเองเค้าเพิ่งกลับมาจากการไปเที่ยวที่ต่างๆ...มะอาทิดก่อนหน้านี้เค้าไปเชียงใหม่กะที่บ้านมา คนเยอะชิบหายเลยคับ เบื่อที่ต้องแย่งกันกินแย่งกันนอนและแย่งกันเที่ยวแบบนี้จริงๆ แต่ก็หนุกดี แบบว่าไปกะผู้ใหญ่ ไม่ต้องเสียเงินสบายใจเฉิบเล้ยกรู
 อาทิดถัดมาแบบว่าจานอนพักและกะจาอ่านหนังสือเพราะใกล้สอบเหลือเกิน....แต่ก็มีเพื่อนตัวดีมาชวนไปทะเล...กิเลสเริ่มพอกพูนสุมเข้ามาในตัวเอง ครั้นจะกลับบ้านก็ต้องอยู่คนเดียว ก็ตกลงใจไปทะเลกะเพื่อนๆดีก่า
 ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจาไปกับเพื่อนหน้าเดิม(ที่เห็นกันทั่วไปในม.เนี่ยแหละ)แต่สำหรับเรา มันคือกลุ่มใหม่ กลุ่มที่เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยมาก่อน นอกจากทริปเมเจอร์และค่าย......... วันแรก... นัดกันตอนบ่าย3 (กุเก็บกาเป๋าบ่าย2ก่าๆ) รอกันไปกันมา ออกเดินทางตอน4โมงก่าๆ จุดหมายคือบ้านไอ่ปิง พอไปถึงก็ได้เวลากินกันแล้ว เย้
 พออิ่มหนำสำราญ ก็ได้เวลานอน โดยไลมขอข้าวผัดเค้ากลับมาด้วย คืนนั้นนอนที่คอนโดของฝน เซ็งชิบหายเสียไพ่อิกแล้ว.... วันที่สอง...ออกเดินทางไปพัทยา เรือออกไปเกาะล้านตอนเที่ยง แต่ตอน11.55น.แม่งยังนั่งกินข้าวกันอยู่เลย วิ่งกันตับแทบแลบเลยเมิง ทันเรือพอดีอ่ะ พอไปถึงเกาะก็เช่ามอไซค์ ขี่ไปตะลอนๆกัน กว่าจาเข้าที่พักก็นานโข ตอนเย็นๆก็ออกไปทะเลกัน หาดทรายก็สวยดีนะ ผู้คนเยอะดี และที่สำคัญคือ สนุกดีที่มีเพื่อนเรา
คืนที่สอง...ตะเวนหาข้าวกล่องละ25บาทกินกันแทบแย่แน่ะ ซิ่งมอไซค์กันอยู่หลายรอบอ่ะ ในที่สุดก็เจอ ได้ทั้งข้าว น้ำแข็ง และสิ่งที่ขาดไม่ได้คือเบียร์... กินข้าวเส็ดก็ไปดูเค้าตกหมึกด้วย สงสารมันเหมือนกันนะ แต่ก็เข้าใจว่ามันเพื่อปากท้องของมนุษย์ กุก็กินวะ...และแล้วก็ได้เวลาดริ้งค์กันคับท่านทั้งหลาย มีเรื่องที่ทำให้ในวงเงียบได้คือการปล่อยมุขของแต่ละคนเนี่ยแหละวะ คืนนั้นกุโดนรังแกง่ะ เขียวเลยเมิง จำไว้เลยนะไอ้เจ๋อ...
วันที่สาม...ตื่นแต่เช้า วันนี้แดดดีจัง ไม่ร้อนเลย ไปทะเลกันแต่เช้า นั่งดูอะไรกันก็ไม่รุ รู้แต่ว่ากุก็นั่งเพลินๆ พูดกันถึงวีรกรรมเมื่อคืนว่าใครทำอาไรเอาไว้มั่ง
อิอิ พอดูทะเลจนอิ่มก็ไปที่จุดชมวิว ขึ้นไปตั้ง255ขั้นแนะเมิง ข้างบนมีหญ้ารกๆ แต่พอมองลงมาแม่มก็สวยดี เจอน้องหมาชื่อชินิม่อนด้วยล่ะ ตอนพวกเราเดินลง มันก็เดินนำลงมา ลำบากเพื่อนกุต้องพาขึ้นไปส่งอิกนะเมิง พอจาไปกินกาแฟกันก็ดันมีคนขี่มอไซค์ล้มซะอิก ตอนแรกก็เปนห่วงมัน2ตัว แต่พอทำแผลเส็ด มันก็ปากดีเหมือนเดิม หายเร็วจิงนะพวกเมิง เสียค่าซ่อมมอไซค์ไป1500 แต่ถือว่าเป็นค่าเสียงหัวเราะของพวกกรู นั่งเรือกลับรอบบ่าย2 และก็ไปกินข้าวมื้อสุดท้ายด้วยกันที่มงคลฟาร์ม อิ่มอร่อยกันถ้วนหน้า โดยที่ไอ่รันอดไปงานแต่งพี่ กุก็เกือบไม่ได้เรียนเอยูเอ มาถึงเอยูเอตอน2ทุ่ม เลิกเรียน3ทุ่ม แระก็กลับหอ โดยที่คืนนั้นนอนไม่หลับเพราะมันไม่ชินกับการนอนคนเดียวไปซะแล้วล่ะกุ
สิ่งที่ประทับใจในครั้งนี้ ... นี่เป็นครั้งแรกที่กุออกต่างจังหวัดกะเพื่อน ประทับใจความเป็นห่วงของไอ่ปิงที่กลัวกุเหงา อยากบอกว่ากุไม่เปนไรเลยเว่ย ดีใจมากมายด้วยที่ได้มา พวกเมิงใจกะกุมากเจรงๆ ติดใจชิบหายอ่ะ ครั้งหน้ากุไปด้วยน๊า...ประทับใจที่ทริปนี้มีไรให้ทำตลอดเวลา วุ่นวายดี มีทั้งเรื่องตลก เรื่องซีเรียส เรื่องเจ็บตัว เรื่องขัดแย้งและคล้อยตาม
 มากมายว่ะปล. ไอ้ป้อมร้องเพลงโคดเหี้ยอ่ะ 10월 25일 ค่ายเป็นครั้งที่สองแล้วที่ได้ไปค่าย....ดีใจที่สุดที่ในชีวิต (คนอย่างเรา) ได้ทำสิ่งดีๆให้กับสังคมกะเค้าด้วย
สิ่งที่รู้สึกดีมากๆสำหรับค่ายปีนี้คือความอบอุ่นในบ้าน บ้าน6ทุกคนน่ารักมากจริงๆ
ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้เราได้รับและได้ให้ความรู้สึกดีๆเหล่านี้กับทุกๆคน
และที่ชอบมากๆอีกอย่างคือไอ่เพื่อนๆปี2เนี่ยแหละ ดีใจจริงๆว่ะที่ได้มาเจอพวกเมิงที่ค่ายนี้ ได้มาร่วมทำสิ่งดีๆกันอิก กรูปลื้มมากมายว่ะ
คงไม่ใช่พระเจ้าประทานทอมาให้ฉันและก็คงไม่ใช่พระเจ้าที่ทำเราให้รักกันหรอกเนอะ แต่คนมันจารัก จาผูกพันธ์กัน คงมาจาก
 นี่แหละเพราะว่า
เราผูกกัน....ค่ายผ่านไปอีกครั้ง...อยากบอกเหมือนกับที่หลายๆคนบอกว่า...รัก(ค่าย)จัง
ที่สำคัญ กระผมขอขอบคุณสต๊าฟนะจ๊ะที่ใหโอกาสดีๆกับเค้า พี่ๆเหนื่อยกันมากๆแน่ๆ สู้ๆจ้า
ร๊ากทู๊กคนเล้ย 9월 2일 ...โง่เขลา...แท้ๆ
6월 24일 หงอยหงึม ไม่ได้อัพนานมากมายแล้น ช่วงนั้นมันวุ่นๆนี่หว่า เปิดเทอมมาก็นานอยู่นะ เรียนเยอะแยะมากมาย แมร่งเลิกเรียนเย็นทู๊กวันง่ะ ปีนี้เราเรียนพละมวยไทยด้วยล่ะ เพราะฉะนั้น ใครห้ามมาแกล้งเค้านะ เค้าสู้เจรงๆด้วย
เมื่ออาทิดที่แล้วมีงาน freshy day freshy night เราเป็นสต๊าฟล่ะ อยู่กันจนดึกดื่น ตี1ก่าๆเลย แต่ก็หนุกหนานเดน๊าแต่โคตรง่วงเลย เพราะว่าวันนั้นตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อไปใส่บาตร แล้วพอตอนสายๆก็นั่งดูน้องๆทำความสะอาดกัน ได้นั่งคุยกะน้องๆด้วย ตอนเที่ยงก็นั่งกินข้าวด้วยกัน พอปามาน3โมงก่าๆก็พาน้องไป...ไม่รุว่าเค้าเรียกว่าอาไรหว่า....เอาเป็นว่าเป็นสถานที่จัดงานละกัน ง่ายเด....คืนนั้นก็เต้นกันกระจายเลยคับพี่น้อง ABNORMALมาด้วยล่ะ แต่แม่มเล่นไม่มันส์เลย อยากจาบอกว่าเคยูแบนด์เล่นหนุกก่าอิก ตอนเคยูแบนด์เล่นนะ...กรูเต้นมันส์เชียว พอเอบีออกมากรูนั่งนิ่งเชียว....เฮ่อ ให้ตายเถอะพี่น้อง เออ แต่ตอนเต้นก็แอบเจ็บขาด้วยล่ะ ก็เค้าล้มง่ะข้อเท้าพลิกแต่ว่ามันไม่ได้รุนแรงอาไร กรูก็สามารถเต้นต่อได๋ค่ะ แต่ที่เคืองก็คือน้องยืนมุงแระก็หัวเราะกันใหญ่ โดยเฉพาะไอ้น้องเทค ขำคนแรกเลย แต่ก็ไม่ค่อยอายเพราะวันนั้นมีคนอายก่าเรา คือไอ้น้องอ้วน โดนแกล้ง ลงไปนั่งกะพื้นเลย แระที่สำคัญคือหนุ่มๆคณะอื่นหัวเราะ 555+
วันนั้นพอเริ่มดึกผู้คนก็เริ่มทยอยกลับ เหลืออยู่ไม่กี่คน ไอ้เราก็มีหน้าที่คอยส่งน้องๆทั้งหลายที่ประตูทางออก พองานเลิกก็เดินกลับหอกะผองเพื่อนและน้องๆ คืนนั้นตูนอนหอไอ้อิ้ว กลับไปก็ยังคงไม่ได้นอนคับท่าน เพื่อนตูดูบอลกัน นอนพร้อมกันตอนตี4 ตื่นอิกทีก็เกือบเที่ยง เพราะมีแม่เพื่อนโทรมาตามกลับบ้าน ไม่งั้นพวกกรูคงยังไม่ได้ตื่นอ่ะนะ ตื่นมาก็แด๊กพิซซ่ากันเลย ชีวิตนี้มีแต่กินกะนอนอ่ะ มีความสุขเจรงๆ
อาทิดหน้าคงมีอาไรอิกแน่ๆ เด๋วมาอัพใหม่ละกานนะ
ร๊ากมหา'ลัย
ร๊ากบริหาร
ร๊าก โอ.พี.เอ็ม
ร๊ากเพื่อน
ร๊ากเพ่ๆ
น้องแพร...ร๊ากทู๊กคนเล้ยค่า
6월 1일 มีน้องแล้วน๊าหลังจากที่ข้าพเจ้าไม่ได้อัพสเปซซะนาน สองนาน ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกจ่ะ แค่แอบขี้เกียจเล็กน้อย และประกอบกะช่วงนี้มีอาไรต้องทำมากมาย เริ่มตั้งแต่ซ้อมสันฯ ซ้อมตั้งแต่รู้สึกเฉยๆ แค่เหนว่ามาเต้นกันหนุกๆ จนกลายเปนกรูชอบสิ่งนี้ไปแล้ว ซึ่งสิ่งที่ทำออกมามันอาจไม่เวิร์กเท่าไหร่ แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ....นี่ เปนงายล่ะ 555+ ต่อจากซ้อมสันฯ ก็มีสัมมนา ไปสัมมนาที่โคราชแน่ะ ชื่อรีสอร์ทว่า ไร่เทพธิดา บัวสวรรค์ เราได้นอนห้อง5คน เค้าจัดเตียงไว้ให้เรานอนหน้าส้วมด้วยแหละ เกือบได้นอนแระ แต่พอดีหุ่นดีก็เลยนอนบนเตียงกันหมด การไปสัมมนาครั้งนี้เป็นอาไรที่ประทับใจอิกแล้วววววว...คับท่าน อยากขบอกว่าดีใจมากที่ได้รับโอกาสในการไปสัมมนาครั้งนี้ อยากขอบคุณสโมฯนะคับมี่ให้โอกาสกับแพร ให้แพรได้ไปเจอสิ่งดีๆและได้เข้าใจอะไรๆมากยิ่งขึ้น ขอบคุณมิตรภาพที่ได้รับจากทุกๆคน เราสามารถคุยกะทุกคนได้โดยไม่ได้แบ่งแยกว่าใครมาจากไหน คุยกันเหมือนสนิทกันมานาน แต่จิงๆแล้วเพิ่งได้คุยกันที่นี่แหละ และที่สำคัญคือมันทำให้เรากล้าแสดงออกมากขึ้น อาจเป็นเพราะว่าเจอแต่คนพวกเดียวกันมั้ง ก็เลยไม่ต้องอายใครแล้วววว.. ดีใจจริงๆคับพี่น้อง ขอบคุณอิกครั้งสำหรับโอกาสดีๆอิก1ครั้งในชีวิตมหาวิทยาลัยนะจ๊ะ พอ กลับมาจากสัมมนาก็มีประชุมกันต่อเพราะว่าวันรุ่งขึ้นน้องจามาสัมภาษณ์แล้ว ในที่สุดพี่ก็ได้เจอน้องๆแว้ว...เย้ๆๆๆ น้องคนแรกที่เจอก็คือน้องคุณ...อิอิ ช่างกล้าจริง แต่งตัวซะเด็กน้อยมากๆ น้องๆน่ารักดี ยิ่งน้องผู้หญิงยิ่งน่ารักใหญ่เลย น้องผู้ชายก็โอง่ะ มีเด็กกวนทีนด้วยชื่อน้องนพ กวนประสาท แต่หน้ามันเหมือนพี่บอย(พี่บัณฑิต)เลย 555+ เมื่อวานนี้เป็นวันแรกพบเมเจอร์ฯ เราก็ไม่รุว่ามันดีหรือไม่ดีนะ แต่แอบมีข้อผิดพลาดเยอะเหมือนกันน่ะ เริ่มจากตัวเราเองเลย ไม่ค่อยแม่นท่าเต้นเท่าไหร่ ตอนเต้นก็ไม่ยิ้ม เฮ่อ...แต่สัญญาว่างานหน้าจาดีขึ้นนะนะนะ แต่ถึงงานจาจบลงยังไงเราก็ขอขอบคุณเพื่อนๆที่ได้ให้ความร่วมมือนะ ขอบคุณที่ช่วยกันทำงาน ให้งานเมื่อวานมันสำเร็จลุล่วงไปได้ ขอบคุณพี่ๆที่คอยเปนห่วงและเปนกำลังใจให้พวกเรานะคะ ขอบคุณมากๆจริงๆ วันนี้ได้พบน้องๆในวันปฐมนิเทศ เรามีน้องเทคแระชื่อ ซีกะตั้ม มีไรก็บอกพี่แระกาน พี่ก็จาพยายามเปนพี่ที่ดีแระกานเจ้าค่า รักทุกคนเล้ย...จุ๊บส์ จุ๊บส์ |
||||||||||||
|
|
